Spekul gaat ver en diep

Tour de Picos

2010-07-16T18:05:00.008+02:00

Nadat we (Ellen, Kevin, Florian en Dries) Fuenté Dé op maandag 12-07 achter ons lieten, vertrokken we voor een 5-daagse trekking doorheen het nationaal park Picos de Europa. Na een bezoekje aan ons depot, klommen we tot aan cabaña Veronica waar we onze eerste nacht doorbrachten.

Dinsdag 13-07: geklommen, gedaald, gestruikeld, geschoven en gezweet tot aan Bulnes.
En tussen enkele zweetdruppels door passeerden we één van de bekenste klimrotsen van het Picos gebergte de Naranjo de Bulnes.

Woensdag 14-07: Vanuit Bulnes de Rio Cares gevolgd tot in Cain.
Echt één van de mooiste canyons van de Picos!

Donderdag 15-07: Na het zware verjaardagsfeest van Florian (gevolg, uitgeslapen tot 11uur) Gestart met de wandeling vanuit Cain. Vermoedelijk was de moeheid op onze gezichten af te lezen, want we werden spontaan opgepikt door een vriendelijke Spanjaard. Gedropt in Cordiñanes waar we onze wandeling voortzetten tot op een alpenweide ter hoogte van de boveningang van de Cornisa. (1000 meter gestegen!)

Vrijdag 16-07: Gedaald tot in Fuenté Dé waar we onze 5 daags trainingstocht beeindigen. Met als resultaat beenspieren die dikker zijn dan de gemiddelde kitzak!

Laat de portages maar komen!!!

Retrospectieve

2010-05-21T16:10:00.000+02:00

In afwachting van de expeditieresultaten van deze zomer hier alvast een korte retrospectieve van onze diepste ontdekking tot nog toe:

Slotsom

2010-01-12T00:21:00.003+01:00

OK, de expeditie naar Vietnam is afgelopen. Meer dan 10km gevonden, maar vraag me niet over hoeveel grotten dit is gespreid (daar moet je bij een zekere ZHS voor terecht). De laatste week is er o.a. nog een Verneau gevonden van ruim een km. "Verneau" dankzij de scherpe uitsteeksels in de rivier (vraag maar aan Katleen en haar pijnlijke knie).
Teruggekomen in Hanoi werden sommige lokale handelaren ietsje rijker dankzij ons kapitalisme. Al vraag ik me af hoe ze nog uberhaupt winst kunnen maken. De gekookte schildpad zal me trouwens nog wel een tijdje bij blijven.

Laatste week is ingezet

2010-01-02T04:25:00.007+01:00

OK, de jeep voor ZHS en mij is in reparatie. Batterij plat en enkel AA te verkrijgen in deze stad hier (of zoiets). Dus een dag internet! Verschrikkelijk :-)
't Was ergens tijd, dat dagje rustig aan. Niet met een kater als excuus. Gewoon even een dag niet ondergronds in tegenstelling tot de ander dagen. Van een efficiente expeditie gesproken.

Vorige week, in Tua Chua, was het precies zoals in Groundhog Day: opstaan, om 7h ontbijt, jeep richting zelfde grot(systeem?) en 's avonds topogegevens ingeven en gaan slapen. Zalig grotten daar. Momenteel noemt die Promised Cave. Omdat er precies al jaren geleden een paar keer(vruchteloos) gepoogd werd de perte of resurgentie te vinden. Laat staan een zij-ingang. Die ruim anderhalve km lang is en bijna 100m diep. Touw, rivier, zwemmen, klauteren, kruipen. Alles is er. Stop op sifon stroomop en -afwaarts. De resurgentie sifonneert na bijna 800m. Met een gelijkaardig uitzicht (veel concreties, diep water), op ca. 50m. Iemand zin in een duik om de verbinding echt te bevestigen? Of een oppervlaktetopo om te weten hoe dicht de grotten echt van elkaar liggen?
En dan was er de perte. A la Bramabiau maar met waterval van ruim 40m. Meest spectaculaire en mooiste ingang die ik al gezien heb. Maar misschien ben ik niet veel gewoon he. Een ondergronds aqualibi. Nog geen 250m ontwikkeling, ruim, vertikaal, maar toch vermoeiend. Met een tobagan waar het lawaai van het witschuimkolkend water nog erger is dan een startende F16. En waarboven je opposeert. Uitglijden is strikt verboden.

Dezer dagen zijn de grotten iets minder lang en doen we er soms meerdere op een dag. Of maar ene in combinatie met een uitgebreide fotosessie :-) Nu, na vandaag en dankzij wat permissions kan dat "minder lang" alweer achterhaald zijn.

Nog een paar dagen speleo en dan huiswaarts, na even Hanoi te hebben geplunderd uiteraard. Time goes fast...

De 100 zijn ruim binnen!

2010-01-01T17:09:00.002+01:00

De buurt rond Yen Minh herbergt nog een hoop onbekende grotten. Tijdens een rit merkte Jan toevallig (!) op 10 km van Yen Minh stad een resurgentie op in een diepe vallei die slechts op enkele plaatsen vanop de weg gezien kan worden. De perte is een sifon een 500 tal meter verderop, we konden de rivier zo'n 350 meter stroomopwaarts volgen. Nieuwjaar werd op klassieke wijze doorgebracht; deze keer in een eerder sympathieke locatie, bamboe decor langsheen de rivier. Vechten tegen de slaap tot middernacht en Hanoi Vodka en Bia Hanoi om mee te toasten. op de terugweg franse motards tegen gekomen op straat met rijstwijn, het is dan toch nog een beetje slecht afgelopen voor enkelingen waaronder mijzelf. Grappig dat de vietnamese uitbater ons vroeg geen (nacht)lawaai te maken. En dat terwijl hier om 5 am de public radio ongevraagd zijn luidruchtige onzin verkoopt, honden heel de nacht door in het niets blaffen, ochtendrochelaars het bont maken onder het hotelraam om over het opwarmen der vrachtwagenmoteurs en het slachten van zwijnen nog maar te zwijgen. Ons uurtje geciviliseerd nachtgebral hinderlijk voor de rust van de omwonenden? Laat me niet lachten.
We keerden enkele uren slaap later terug naar Ngoc Long waar we verder exploreerden en topografeerden in een mooie resurgentie die ik vorige editie met Nele ontdekte. Voorlopig einde na 490 meter en 70 topopunten op een grote put. De perte moet dus dringend bezien worden, we dromen van een traversee met touw doortrekken. Ambiance en mooie gezichten temidden van de Black Tay.
Vanavond veel data bijeengescharreld en we hebben zowaar ruim 9.5 kilometer bijeen gemeten deze editie wat betekent dat we nu ruim 100km Vietnamese ondergrond in kaart hebben gezet. Party time!! Toestemmingen en aanvragen waren deze keer problematisch; de gemeentegrenzen werden verlegd wegens het stuwmeer en in Quynh Nhai mochten we niet exploreren. Idem voor alle districten in ha giang behalve Yen Minh. Vandaag kwam het goede nieuws dat we ook in Dong Van mogen exploreren; Jan heeft enkele interessante punten gevonden, waar moren wellicht enkele ploegen zullen exploreren. Nog 3 dagen speleo te gaan, traditiegetrouw zullen we er tegen het einde aan nog een flinke lap op geven. Ik leg alvast een provisie aan in mijn grot-boekhouding en neem aan dat we met 13 kilometer naar huis komen. Zet de pronostiek maar op het clubbord.
De groeten, Vince

Flower cave ontoegankelijk

2009-12-28T11:46:00.001+01:00

Na enig zoekwerk op de wand,lijkt het toch zo te zijn; de ingang van de grot is weggegraven en/of zit dicht met puin van de groevewerken.gebrek aan toelating liet ons ook niet toe lang voort te zoeken naar sporen. De mooist geconcretioneerde grot van vietnam zit dicht.misschien niet eens zo'n slechte zaak.op voorwaarde dat ze stoppen met afgraven.

Grote pertes-resurgentie

2009-12-28T02:26:00.000+01:00

Na 11 jaar eindelijk sesurgentie ten Nw van TUA CHUA bezocht. Ondergrondse rivier van 750m stopt op sifon.deze ligt op zo een 100m afstand van stroomafwaastse sifon van 1500m lang systeem met onbekende rivier met toegang via nu droge perte.totaal topo nu 5.5 km.team nu naar HA giang,2 dagen rijden.ddr en ik blijven 1 dag voor opname in flower cave die last heeft van steengroeven.

Tua Chua goes mobile broadband

2009-12-25T16:36:00.001+01:00

Geen internet in de post, wel mobiel internet over hele gebied. Teller staat nu rond 4.5 km en niet alle data ingegeven. Spectaculaire ondergrondse rivieren gevonden net ten westen van TC. Nieuwe wegen geven goede toegang naar Da rivier toe. Weg naar SIN Chai erg slecht en geen plannen er te logeren.wel 8 jaar oude fotos afgegeven in XIN THANG. Minderheden uit stuwmeergebied nu op plateau, de hele etnische collectie te bewonderen langs wegen en nieuwe colonies. Morgen of overmorgen naar HA GIANG. Groeten, VINCE

Ik leef nog...

2009-12-18T14:14:00.004+01:00

OK, ik zit ergens in Vietnam (iets met een Chau in dacht ik). Net terug van 4 dagen back to basics in een elektriciteitsloos dorp. Fantastische omgeving. Primair woud op de coonkarst, daartussen rijstveldenvlaktes (die nu nogal droog stonden). Echt een paradijselijk zicht.
En het belangrijkste van dit schrijven (voor mij toch): het is vandaag mijn verjaardag. Of mijn lucky day. Of ik ben een van mijn 9 levens kwijt. Of... Ja, zo kan ik nog even doorgaan. Hangen aan een touw waarbij het eerste en enige (en stevig geachte) ankerpunt breekt met potentieel ruim 100m onder je is echt geen fijne ervaring. Als dat ankerpunt van xx kg nog eens je hoofd net mist en via je schouder de dieperik in vliegt zonder dat het touw er nog aan vast hangt, staat een mens te beven op zijn benen. Opposerend. Toevallig per ongeluk was ik dat daar van plan (om een knoop te passeren). Geen seconde te vroeg, zo bleek dus. Katleen was er ook niet goed van. En maar roepen... En ik maar een eindeloze seconde wachten op die steen, terwijl ik al totaal van de wereld was in die geluksopposee...
Met als resultaat: we hebben een -100m en die grot is nog zeker 100m dieper, wie weet komt die zelfs terecht in die grote collecteur die daar moet liggen en die Koen, Rudi, Katleen en ik daar een paar dagen vruchteloos hebben proberen te vinden.
Maar dat zal dan voor een andere groep zijn, vermoedelijk op een andere expeditie...

Vietnam, de eerste dagen

2009-12-13T17:39:00.003+01:00

Hallo iedereen,

Momenteel zitten we ergens in Son La. Op een hotelkamer. Met WiFi-verbinding. En met een warme douche. Ha ja, ruime bedden, een blinkende vloer, TV, airco. Voor ongeveer 2 Euro per persoon per nacht. Helaas geen safe op de kamer en ik krijg maar 3 streepjes (van de 5) voor mijn netwerkverbinding. En Facebook is geblokkeerd! Verschrikkelijk en ontoelaatbaar.

Dixit Lieven waren ze 15 jaar geleden op deze plek nog op zoek naar grotten.

Vietnam is veranderd en verandert. Da's toch wel de vaststelling van de eerste dagen. Op diverse plekken draadloos internet, propere wegen in Hanoi, iedereen op de moto draagt een helm, kerstversiering (zelfs op ronde punten), shoppingwandelstraten voor de Vietnamese jeugd, 6h rijden ipv 12h naar ons huidig hotel en ga zo maar verder...
Daarnet, uit consternatie van deze luxe, proefde Vince konijn met iemand in Noorwegen om ook skype te checken...

Tot nu toe loopt alles stressloos op wieltjes. De Vietnamezen hebben de touwtester gemaakt, al onze touwen hebben die beproeving overleefd. Sets zijn in orde. Uiteindelijk zijn er ook 6 werkende helmen voor de lokalen beschikbaar en zijn er massa's musketons en spits. Het opgestuurde materiaal (touw, assen e.d.) is ook last minute ter bestemming geraakt (dedouanering of toch iets dat er op lijkt) met als vaststelling dat we nu veel te veel gerief uit Belgie meegenomen hebben. En ik maar zo mijn best doen om niet voorbij de 18 kg gewicht te geraken voor de laadruim-bagage (over mijn carry-on materiaal ga ik maar zwijgen... met dank aan Rotana en haar half ontwrichte schouder om toch een schoudertas met een netbook en "aanhorigheden" over te nemen van den Belgiek naar Hanoi via Singapore).
Ha ja, Rudi heeft getrakteerd voor zijn verjaardag en heeft een kado gekregen dat een rage binnen de Belgische speleowereld kan ontketenen, mijn 3D camera is nog steeds werkende, Peter is een wandelende Dong-multimiljonair (is het hiet nu eigenlijk goedkoper of duurder geworden met de inflatie???) en ga zo maar verder.

De 5 luxejeeps zijn ook present en toch 2 Vietnamezen van het instituut praten Engels. Toch 2 exploratiegroepen waar een relatief vlotte interculturele uitwisseling mogelijk zal zijn, denk ik dan.
En ja, morgen start de exploratie. Vooral ingangen markeren (gesteld dat de autoriteiten ons in de voormiddag een permission geven), in gebieden die Lieven nogal in detail heeft voorbereid. En doorrijden naar ons echte hotel. Dat zal wel geen achtsterren meer zijn zoals dit hier, helaas :-)

David

2009 slotsom

2009-11-10T23:00:00.003+01:00

't Is wat vreemd, een berichtje posten over een expe waar ik voor het eerst in 8 jaar niet bij was. Wegens samenvallend met speleo in de USA. Maar goed, wat is er gebeurd in 2009 in de Picos...
Vooreerst: niet dieper (anders ging er hier ongetwijfeld wel een bericht staan ;-)). De tak die tot -1507m liep (of -1509 of -1511 naargelang de stand van het water en de lengte van de tentstok) is volledig afgeschreven en gedesequipeerd tot +/- -1250m. Hoe graag we het ook zouden willen, dit stuk liep dood. De sifon zag er ook niet duikbaar uit. Als het al een sifon was, of gewoon een opstopping modder en blokken en kiezels die heel langzaam water doorliet.
Er was een andere tak, de Ramal Norte. Op 1 stuk liep die in 2008 "dood" op een te smalle meander. Het andere stuk werd dit jaar verder geëxploreerd. Om uiteindelijk uit te komen op -1300m op een stuk dat we enkele jaren geleden hadden afgesloten. Met andere woorden: vanaf -800m zijn er momenteel geen vraagtekens meer. Volgend jaar zal er mss een laatste scan zijn voor de desequipeerders.
Rond -800m zijn er nog wat mogelijkheden. Een grote zaal met mogelijks een paar interessante passages. En dan is er nog de Meandro del Ultimo Dia 2, die op -650m al 6 jaar ligt te wachten op verdere exploratie (met dank aan de ultieme dag meander 1, die ons toch 6 jaar exploratieplezier heeft gegeven).

Ondertussen is er ook wat rondgezocht aan de oppervlakte. Een grote spleet, op een paar meter van een van de tenten, werd nogmaals afgedaald. Reden was de sneeuw: overal lag die meters dik. Behalve op 1 plek. En tocht is altijd een goed teken, al moet je soms zoeken waar effectief het vervolg ligt... met als resultaat een grot die nu al -300m is. En nog verder loopt. 'k Denk dat we eens mogen beginnen denken over een naam...
Dus ja, slotsom: het wordt moeilijk om nog dieper te geraken in de Cornisa. De meeste vraagteken-passages zijn ingevuld. Al weet je uiteraard nooit, het zou niet de eerste keer zijn dat we denken dat het gedaan was. Alleen mogen we veel meters desequiperen volgend jaar... om die hopelijk elders te kunnen uithangen.
Wat de andere - nog steeds naamloze - grot betreft: dat ziet er goed uit. Tocht, voorbij de "moeilijke" laag en recht op een breuk in de Hoyo Grande. En een aanloopmars van 2 seconden voor degene die zijn tent het dichtst bij de ingang zet.

Brevetten

2008-08-07T15:38:00.002+02:00

Na een geanimeerde discussie (de tennismatch Nadal - Federer op Wimbledon was er niets mee vergeleken) in ons bovengronds basiskamp, was het duidelijk: we hebben nood aan brevetten. Bij deze dus een aanzet.

1. Brevet S. Gegeven door een Spekuloos die al een brevet S bezit aan een al of niet lid dat al 5 verschillende grotten in Belgie heeft gedaan en 2 in het buitenland. Bij wijze van hoge uitzondering (d.w.z. altijd) mag dit ook gegeven worden aan familie, vrienden of anderen die nog nooit een grot van binnen hebben gezien.

2. Brevet K. Speleocuisine. Opgesplitst in verschillende modules:

* Module 0: light koken op -1500m
* Module 1: water voor thee kunnen opwarmen in een gite
* Module 2: Oosterse gerechten op minstens 500m diepte bereiden
* Module 3: kampkeuken op expeditie: in staat om vers eten klaar te maken voor minstens 5 personen enkel op MSR of Coleman vuurkes
* Module 4: pannenkoeken klaarmaken in de Haquin

De brevetten worden toegekend bij stemming (meerderheid tegen minderheid) ter plekke door de aanwezige (vr)eters.
De modules moeten niet in volgorde worden behaald.

3. Brevet D: de applicant voor brevet D moet iemand kennen die brevet A heeft, moet ook iemand kennen die brevet B heeft en al tegen een derde persoon gesproken hebben die geen brevet heeft. Degene die geen brevet heeft, moet al minstens 20 jaar speleo doen en geparticipeerd hebben aan expedities op minstens 2 continenten. Deze persoon beslist ook over de al of niet toekenning van het brevet.

4. Brevet F: 3D foto´s op minstens -1000m genomen hebben.

5. Brevet V: Veiligheid. De houder van dit brevet mag niet gered zijn geweest uit een grot gedurende een periode van 417 opeenvolgende dagen. De aanvangs- en einddatum van deze periode mogen door de aanvrager zelf bepaald worden en dit mag nog voor het begin van zijn/haar speleocarriere zijn.

6. Brevet Z. Moet je niets voor kunnen. Krijg je bij dag 1 van je speleocarriere, louter als motivatie. Zonder dit brevet mag je geen grotten in.

Los resultados

2008-08-07T15:28:00.002+02:00

Hallo iedereen,

En ja, ´t is weer gedaan voor dit jaar. Wat kunnen we nu voorleggen:

1. 300m topo (of wat meer)
2. Niks dieper op -1500m (OK, waterniveau was gezakt met enkele m)
3. De galerij op ca. -1400m heeft nog enkele putten die misschien niet in de grote zaal uitkomen
4. Op -1100m (de Ramal Norte) is er toch wat gedaald, alleen is het een vreselijk smalle (en scherpe) meander in de diepste 40m... verder exploreren wordt daar selectief naar persoon toe (Rotana, we hebben je nodig :-))
5. Hoger in de Ramal Norte is er veel tocht, vergelijkbaar met de turbine (aan de ingang). Die tocht wordt verloren aan de top van een P38.
6. Geen accidenten
7. De voeten + andere ledematen hebben het van iedereen min of meer uitgehouden.

Geen groot vervolg zoals vorige jaren, niet de zoveelste tak die voorbij -1000m gaat, wel veel potentieel.
Nu nog een ondergrondse telefoonlijn leggen om sneller te communiceren.

Groetekes,

David

Wat we willen gehoord hebben...Korte nieuwsberichten gesprokkeld door Wim

2008-08-07T14:12:00.010+02:00

Nog een kort nieuwsbericht van de laatste week exploratie. Deze info is gedestilleerd uit een telefoongesprek met slechte verbinding, een telefoongesprek in een lawaaierig café en een onduidelijke sms. Dit is hetgene wij uiteindelijk hebben (willen) verstaan.
Op het eindpunt van vorig jaar -1500 is er geen vervolg meer gevonden. Ook op een niveau hoger in de zone 1400-1450 is er nog gezocht maar geen passeerbaar vervolg meer gevonden.
De exploratie is dan hervat in de "Ramal Norte". Dit was een gekende afsplitsing op +/- 1100m die reeds geëxploreerd was tot bijna -1200 (denk ik). De explo van deze aftakking heeft een jaartje stilgelegen omdat de andere route interessanter was. In de Ramal Norte hebben ze in de laatste week terug een diepte van 1400 bereikt, deze weg loopt nog door (putten) en er zit nog veel tocht op. Er zou meer tocht op zitten dan op de route naar sandy beach op -1500. We kunnen dus weer volop dromen van een nieuwe weg naar de collecteur.
Voila, dit is wat ik denk verstaan te hebben. Maar misschien verschijnt er binnen een paar dagen een totaal ander bericht.

Wim

PS Voor de uiterst nauwkeurigen onder ons kunnen we wel stellen dat de grot enkele meters dieper is geworden aangezien het water in de sifon blijkbaar iets lager stond en als we ook de waterdiepte meetellen winnen in totaal een enkele meter.

Cornisa: 4 - Expeditie: 0

2008-08-02T16:54:00.000+02:00

Terug in Potes. Het relaas van de exploratie heeft Vince hieronder al uitgebreid beschreven. We zijn dus nog niet dieper geraakt dan het waterniveau in de grote put/zaal, nadat 4 explogroepen de revu zijn gepasseerd. Dat niveau is wel met 1.7 meter gedaald tov vorig jaar en de resterende (rechtstreeks meetbare) diepte is 2.65m,wat de Cornisa 4m dieper maakt, maar toch is dat niet echt spektaculair te noemen (al stijgen we wel een plaatsje in de top 10 :-)).

Waar loopt het dan nog verder? Dries en Kevin exploreren momenteel op een stuk op -1100m dat al een paar jaar ligt te wachten op verdere exploratie. Het feit dat ze niet vroeger dan voorzien uit de grot kwamen, kan een teken zijn dat het daar nog steeds verder loopt.
Voorts is Jan met 3 Spanjaarden opnieuw richting -1500m getrokken om een paar niet-ontgonnen stukken te bekijken.

Het doet me allemaal wat denken aan een exploratie van een paar jaar geleden. Toen zochten we 3 weken lang tevergeefs in en rond de "sala negra" op -700m om uiteindelijk de laatste dag 2 veelbelovende meanders te vinden. 1 van de meanders heeft ons nu tot de huidige diepte geleid... de andere is nog steeds onontgonnen... Laat ons hopen dat het dit jaar opnieuw zoiets is.
Ondertussen heeft een prospectie aan de opervlakte ons 2 blazende gaten opgeleverd. Dat opent misschien wat perspectieven. Ook voor mensen die in de komende jaren eens naar de Picos willen komen, maar wat afgeschrikt werden door de grote diepte van de Cornisa.

Wat mij betreft: een zesdaagse 3D fotosessie in de Cornisa: meer kon ik echt niet wensen. Mijn fotomateriaal bleef werken, ´k had net genoeg batterijen en geheugenkaarten mee... en vooral: Koen was echt ongelooflijk in het assisteren bij de foto´s: poseren, suggesties geven, flashes op de meest onmogelijke plaatsen leggen, ...

Foto´s

2008-08-02T16:23:00.005+02:00

Inmiddels, aan de oppervlakte

2008-08-02T15:26:00.011+02:00

Donderdagavond kwamen Antonio en Carlos van SECJA ons versterken. Ik pikte ze op in Los Camachos in Potes. Tussen 2 regenbuien in geraakten we van Fuente De tot in het kamp, waar ook David (Matelana) was toegekomen. Koen en DDR kwamen later op de avond toe in het kamp, zij verkozen te wachten tot de volgende regenbui losbarstte, kwestie van af te koelen na een lange tocht naar de grotuitgang.
Door een comunicatiestoornis met het team Wim-David hadden Koen-DDR verkeerdelijk begrepen dat alle mogelijkheden rond -1400 reeds onderzocht waren en ze hebben dan ook niet verder meer gezocht en zich geconcentreerd op 3D fotografie. De Koen begon het op den duur zelfs nog plezant te vinden. 2 teams, Jan-David en Antonio-Carlos vertrokken vrijdagnamiddag naar -700 en moeten op dit moment op -1500 zijn toegekomen voor overnachting. Doel is dat Jan-David de zone op -1400 nog eens aan een laatste onderzoek onderwerpen. Naargelang het nieuws van Kevin-Dries, die intussen 5 nachten onder de grond hebben gezeten in de zone van de Ramal Norte (vanuit het bivak op -900), zullen Antonio-Carlos ginds verderwerken of op -1400 mee exploreren. We hebben intussen bevestiging dat de pompiers zullen desequiperen in september, er moet bijgevolg niet al te veel materiaal naar buiten.
Donderdag had Jan aan de oppervlakte wat prospectie gedaan en 2 interessante gaten gevonden. Vrijdagavond gingen Koen, DDR en ikzelf rap een kijkje nemen in het gat niet ver onder het kamp gelegen. Het was een kleine porche waarin een meander vertrekt met zeer brokkelige wanden (zie fotos). Gemerkt met een cirkel met kruis, Franse manier om te zeggen dat het gat onderzocht is en dichtloopt. Er kwam evenwel een erg koude tocht uit. Koen, op Teva's, begon te spitten, ikzelf ging in oppose de meander in en blijf boven. Mijn uitgeblazen adem vloog horizontaal naar buiten, de wanden waren ijskoud! Ik stopte bij gebrek aan licht. Terwijl koen een tweede spit plantte ging ik buiten hogerop de lapiaz zoeken; de pessimistische theorie was immers dat de koude tocht afkomstig was uit een hogerop gelegen gat dat met sneeuw is gevuld. In dit geval zou echter de koude tocht onderin de meander moeten zitten, eerder dan in het plafond. Ik vond een instorting met sneeuw even hogerop en zelfs vlakbij het kamp, dat gemerkt was met een gele, open cirkel - "onderzocht en loopt verder". Ik daalde de instorting af en kroop een dalende spleet in met duidelijke tocht. Tot mijn grote verbazing BLIES dit gat ook. Het was dus geen tunnel naar het gat waar we daarnet zaten maar een andere toegang tot een blazend systeem. Koen merkte op dat we hier op een kruispunt van 2 breuken zaten die ook duidelijk te zien zijn aan de oppervlakte. Op dit ogenblik zijn we vrij optimistisch gestemd over deze beide gaten.
Deze morgen daalde ik met Koen en DDR de berg af en ging et DDR verder door naar Potes. We hebben de Mandonx-desobstructiemachine geprogrammerd om vandaag en morgen in deze twee gaten te werken. Wie weet vinden we een systeem op 5 minuten wandelen van de keukentent...
groeten, Vince

Fotookes:

Oppose in het plafond van de blazende porche
Koen Spitting by Dusk
Instorting met blazende spleet hogerop

Een beetje meer nieuws

2008-07-31T15:45:00.004+02:00

David en Wim zijn gisteren rond 18 uur bovengekomen. Ze zijn de put met riviertje verder afgedaald tot het te modderig en te smal werd. Zoals bijna altijd in de Picos, moesten we ook hier het water niet volgen. Ze hebben de put, alsook de stijgende galerij getopografeerd. Uit de topo blijkt dat de galerij in de goede richting zit. Koen en DDR zijn de volgenden die hier zullen exploreren. Koen heeft de topodata in zijn underground-PDA en dus zal hij ook wel doorhebben dat de richting goed zit. Het betreft hier een gallerij die dichtgeslibt is op het einde, maar er zou een vervolg kunnen zijn achter een klim ergens opzij. Jan denkt dat er hier tocht zit omdat hij er eerder de Ryobi dampen opsnoof die ik produceerde bij het verkennen van de put. Op dit moment ligt alle hoop op dit punt. Wordt dit niets, dan wordt het afbreken en hogerop opnieuw proberen. hogerop zou echter ineens weer 500m hoger zijn...
De 2 Spanjaarden en ook Pedro die er intussen was bijgekomen zijn huiswaarts gekeerd. Aangezien zij niet naar beneden zullen gaan voor Explo hebben Koen en DDR een extra explo dag.
Koen en DDR worden vanavond in het kamp verwacht. Dries en Kevin zullen de dag erna bovenkomen. Ik ben nu in Potes. Antonio en Carlingus zijn toegekomen en ik zal hun naar het kamp gidsen en een deel van het materiaal dragen. Plan is dat ze morgen samen met Jan naar beneden gaan om er een laatste lap op te geven. Waar "beneden" dezer dagen juist is kan ik nu niet zeggen wegens de trage communicatie, hopelijk nog steeds zo laag mogelijk.
Wim en David zijn net huiswaarts vertrokken via een omweg langs enkele historische/archelogische/geologische sites. ikzelf vlieg zondag naar huis via Bilbao.
Adios,
Vicente

Nieuws vanop -1500m

2008-07-29T15:26:00.009+02:00

Maandagnamidag terug bovengekomen met Jan vanop -1500m.

6 dagen eerder met 6 man -Dries, Kevin, Pepe, Jesus, Jan en Vince- naar beneden, elk met 2-3 kitzakken. Bivak opgezet en overnacht op -700m. Volgende dag ging heel de ploeg verder tot na de serie etroitures (Ke Passa), waarna iedereen behalve Jan en ikzelf (Vince) terugkeerden naar -700 en de volgende dag naar buiten. Jan en ik zullen doorgaan tot de Fond op -1500m en daar het bivak opzetten. Jan equipeert verder met 3 zakken aan zijn lijf, ik volg met 4. Zo zakken we op het gemak - no stress - verder. De laatste 100m op een zeer modderig touw is wat spannend, het kost behoorlijk wat moeite om af te dalen. Ge moet het touw zo hard vasthouden dat ge onderweg moet pauzeren om te rusten. Tegen middernacht zijn we beneden. We vinden er het gerief van vorig jaar, bedekt met een laagje fijn wit zand (zie foto). Mijn theorie is dat heel de zaal hier onderloopt en het water, terwijl het traagjes wegtrekt, een laagje zand achterlaat. We weken snel in het zand om er een slaapplaats van te maken en eten een snelle hap. Het zand is schitterend om mooi plat te slapen maar het is erg abrasief en kruipt overal snel in, hoe hard we ook opletten. Vooral tijdens het koken en eten is dit zeer onaangenaam.
De volgende dag, uitgeslapen, gaan we stroomafwaarts en begint Jan de artificiele klim nadat we verderop een "keuken" installeerden met omgekeerde rotsblokken (aan de onderkant plakt veel minder fijn zand). De klim gaat zeer vlot en na enkele uren is Jan boven. Hij exploreert verder en komt in een groter en ruimer deel. Ik kruipt tegen 18 uur in bed met plots opgekomen en zeer felle hoofdpijn. Jan gaat terug naar boven en wil enkele spits planten om af te dalen in het nieuwe deel. Tot zijn verbazing ziet hij daar de lichtjes van Wim en Koen die afdalen! De klim leidt blijkbaar terug naar de grote zaal, al het werk voor niets. We gaan vroeg slapen, Wim was ook niet in topvorm en had de vorige nacht de gasten in het bivak op -700 al kotsend wakker gehouden.
De volgende morgen gaan we met 4 man alle uithoeken van de zaal op -1507 onderzoeken. We vinden geen doorgangen in de wanden maar we krijgen stilaan een beeld van de zaal waar we inzitten, wellicht een grote instorting recht op de collecteur. In de namiddag bezoeken we het stroomopwaartse deel van de rivier, inderdaad een mooie collecteur. Op de terugweg van het eindpunt (waterval met sifon) zoeken we in de wanden van de collector naar alternatieven, maar niets laat ons toe voorbij de zaal/instorting te geraken.
We gaan ervan uit dat er hier geen vervolg meer te vinden is en jumaren al het gerief - op het bivakmateriaal na - 100m hoger naar de grijze modderige zaal. Jan en David exploreren hier in een omhoog lopende galerij. Ik kom als laatste boven en kom midden de zaal Wim tegen die hier op zijn dooie gemakske en ongezekerd rondhuppelt, terwijl ik mij angstvallig zeker op het vettige touw. Hij beweerde in een kleinere put een rivier gehoord te hebben en vergeleek het met"Het Scheld". Ik nam aan dat hij nog last had van bacterien op zijn gehoorzenuwen en het geluid in feite het watervalletje was dat de gekende put inviel. Maar vanop een punt tussen beide putten in kon ik inderdaad beide stromen horen en die in de nieuwe put was duidelijk sterker en constanter. Het pessimisme van de dag was plots verdwenen. Ik had de Ryobi aan mijn lijf hangen en kon niet wachten hem nuttig te gebruiken. Ik equipeer een steile helling die naar een putje van 15m gaat. Wim pakt hier over en daalt een gefractioneerde put van naar schatting 30m af. Ik volg ondanks het feit dat ik bijna geen licht meer heb. We willen dat water zien. Het komt uit een gat en loopt een nauwe faille door met een behoorlijk debiet. Passeren gaat net, maar het is comfortabeler om verder de put zelf te volgen. We houden er evenwel mee op voor vandaag, het wordt laat. Jan en David dachten er hetzelfde over en we komen mekaar boven weer tegen. Zij hadden ook iets gevonden, hoewel de meeste hoop nu op de nieuwe rivier gericht is. In plan ligt ze relatief ver van de inlet van de collecteur en we vermoeden dan ook dat het een andere inlet van de colleteur is die hopelijk naar het deel achter de instorting leidt. Wim en David weten wellicht het antwoord hierop, we zullen het vanavond van ze horen in het kamp. Jan en ik keren de volgende dag naar -700 terug en de dag daarop (maandag) staan we om 1630 weer buiten. Met schoon weer. Alle slechte weer hebben we gemist!
met excuus voor de spelling en de layout, maar ik wordt zot van dit Spaans keyboard. Groetjes,
Vincent

Fotolegende:

Afdalen in de blokkenzaal gereed voor de verdere exploratie
Artificiele klim
Bassin - (hopelijk hangende) sifonop -1507m
Collector van de Cornisa (stroomopwaarts)
Achtergelaten materiaal van vorig jaar, bedekt met een zandlaagje

It commences

2008-07-24T16:42:00.002+02:00

Hallo iedereen,

Eindelijk ben ik weer even in Potes. De poot houdt redelijk stand en van vieze vallen ben ik ook gespaard gebleven. Net als de rest van de groep trouwens.

Zaterdag trekken Koen en ik (de gehandicaptengroep) dus de grot in voor 6 dagen. Een nachtje slapen in het 4sterrenhotel op -700m, dan 3 nachten in Hotel de la Playa op -1500m en terug naar -700m. En dat zal ongeveer ons enige grotbezoek zijn. Dus in de eerste plek foto´s nemen en wie weet wat exploratie.

Hoe zit het met de planning? Na de obligate portages en aanloopmarsen begin deze week begint de grot eindelijk geëquipeerd te geraken.Vandaag trekken Jan en Vince richting -1500m, het eerste deel van het traject geassisteerd door Pepe, Jesus, Kevin en Dries (die laaste 4 komen er morgen uit). Morgen start dan de eigenlijke explo. Vandaag trokken Wim en David L trouwens ook de grot in om overmorgen Jan en Vince te vervoegen op de bodem anno 2007.

Tot zover trouwens de relatieve zekerheden. De volgende dagen komen nog wat Spanjaarden af, vertrekt er wat volk en is er wat volk niet zeker of het vertrekt. Samengevat betekent dit dat we aan geen kanten weten wie wat wanneer waar zal doen de volgend week. En dit afhankelijk van hoe de explo loopt.

Hopelijk vinden we een mooi vervolg en verloopt alles zonder ongelukken.

Allez, hasta lavista!

DDR

The pack-donkeys are heading home

2008-07-23T16:50:00.002+02:00

After helping bring food up to base-camp and equipment to the cave entrance, the pack-donkeys Dirk, Joke and Myriam are heading home.

Wim and David L went down in the cave yesterday, rigged up to about 450 m

Today six people went in, Jan and Vince, Kevin and Dries and two Spanish guys ... they plan to spend two days underground.

The deployment continues...

2008-07-21T14:30:00.002+02:00

More of the Spekul team arrived in the Picos today. Vincent, Koen M, Joke V and Dirk (the cat-herder) spent a week 'warming-up' in Cantabria and are now on their way to base-camp.

Planning

2008-07-13T09:58:00.005+02:00

OK, voor een Picos-expeditie het woord "planning" vermelden zonder het woord "chaos" eer aan te doen is een onmogelijkheid. Zeker dit jaar.

Mijn rechterpoot zorgde voor een onzekerheid (zeker wat vervoer betreft), een expeditielid dat vorige week annuleerde en een ander die iets vroeger moet vertrekken. Beiden met werk-gerelateerde redenen.
Ha ja, dan zijn er nog een aantal die nu in Cantabrië zitten te exploreren en die volgende week overkomen. Al dan niet voor een lang verblijf.
Hmmm... en tijdens de laatste exploratieweek, waar het voor ons al onduidelijk is hoe lang die zal duren, komen er nog wat Spanjaarden af. Ik denk dat er nu ongeveer overeenstemming is over het aantal. Hoe diep ze willen of kunnen geraken is een vraag die ik me uiteraard 3 weken te vroeg stel. Ook het antwoord op de materiaalrecuperatievraag (25 letters!) zal in die periode komen. En tegen dan gaan we ook wel weten op welke dag de expeditie stopt.

Dus wat is nu het plan:

* Kevin, Dries, Wim, David L en ik vertrekken vrijdagavond.
* Jan en Miriam vertrekken vermoedelijk zaterdag vanuit Frankrijk
* Koen en Vince komen dan ook over van Cantabrië

8 personen die exploreren. Hoe doen we het toch telkens opnieuw om op een even aantal uit te komen, al 7 jaar aan een stuk?

Er gingen ook nog wat Dirks, Pieten, Jokes en anderen even binnenspringen, maar dat zien we dan wel ter plekke.

Alea iacta est

2008-07-13T09:32:00.004+02:00

Binnen een kleine week start de Picos-expeditie, editie 2008. Tijd om deze blog eens vanonder het internetstof te halen.

Na het succes van vorig jaar kan het niet meer beter, zegt de realist in mij (wat is eigenlijk het verschil tussen een realist en een pessimist?). Zeg nu zelf: -1500m halen, top 10 in de wereld. Wat wil je nog meer? Wat kan nog meer?
Dit jaar zijn mijn exploratieverwachtingen gering. Toch wat dieptepotentieel betreft. Er zal geklommen moeten worden (tenzij we wreed veel sjans hebben). En dat kost tijd... Plus de eerste collecteur die steil naar beneden loopt, moet ik nog tegenkomen. Maar aan de andere kant: er zijn nog diverse exploratiemogelijkheden, we gaan ons zeker niet vervelen. En stel dat het loopt, dan staan we toch vlug nog een paar trapjes hoger in die top 10... maar spectaculair zal het toch niet zijn.
Nu ja, zo mediageil zijn we nu ook weer niet :-)

Een andere reden waarom de expeditie voor mij niet beter kan dan vorig jaar is louter persoonlijk. Een glijval in een bos, anderhalve maand geleden, deed mijn voorste ligamenten van mijn rechterpoot allesbehalve deugd. Wat veel vraagtekens plaatste naast mijn expeditiedeelname. Plan was dan ook om dit weekend mijn voet te testen. Onder en boven de grond.
Het was geen succes, evenmin was het een teleurstelling. Sommige zaken blijven pijnlijk (zoals een laars aandoen!). Maar een mens moet beslissen. Ruim 2000 jaar geleden zei een zekere Juul iets over een geworpen teerling. Met veel zin voor pathos en dramatiek meet ik me in deze situatie ook die uitspraak aan. Meegaan vind ik nu al een succes, maar fysiek ben ik zeker geen 100%. Het moment dat ik het daar niet meer veilig of gezond ga vinden, zal ik ook niet beginnen forceren.
En hetgeen ik al jaren zeg, dat degene die voldoende levend aan de ingang van de grot geraakt, deze ook kan doen, zal ik nu eens op mezelf toepassen.

Virtual tour in Sima de La Cornisa

2007-08-24T22:40:00.000+02:00

From 0 to -1450m in 45 clicks! This series of slides, sorted by depth, takes you down the Sima de La Cornisa.

Spekul in het nieuws

2007-08-22T10:20:00.000+02:00

Spekul has discovered one of the deepest caves in the world (at 1.5km deep it's at least No.9)

Read the press reports (dutch) about our record breaking cave

View the photos from the Picos

For more info:
Will Moffat, voorzitter@spekul.be, + 32 (0)485 46 34 35,
Lieven De Bontridder, materiaalmeester@spekul.be, +32 (0)475 70 33 57

Slotsom

2007-08-13T09:58:00.000+02:00

OK, de Picos expeditie van 2007 is zonder ongelukken afgelopen. Met een fantastisch resultaat: anderhalve kilometer dalen (!) om vervolgens op een collecteur uit te komen… waar nog diverse exploratiemogelijkheden zijn! Met een ideale bivakplaats in de nabijheid (groot zandstrand, geen tocht, massa’s helderblauw water)… Dit jaar hebben we echt wel de hoofdvogel afgeschoten… en het doet me al uitkijken naar de volgende expeditie (nog ca. 343 keer slapen).

De uiteindelijke “officiële” diepte bedraagt -1507m. Daarmee komt Sistema Sima de la Cornisa – Torca Magali in de huidige top 10 van diepste grotten. De ontwikkeling bedraagt 6445.7m.
Aangezien we nog steeds aan het exploreren zijn, is er geen gedetailleerde topo of beschrijving online beschikbaar (of gepubliceerd) (nog even geduld… of spring even binnen op Spekul… of kom naar 40 jaar spekul). In veel putten hangt er momenteel ook geen touw. Dus “clandestiene” bezoeken maken weinig kans op slagen…

Ultima explo

2007-08-11T21:04:00.000+02:00

Ok, nog effe een verslagje van de laatste exploratiedagen: Wim en Nele waren dus gestopt op een grote zaal. Koen en ik zijn de dag nadien afgedaald tot deze zaal, al vlug bleek dat de put waar ze eerder niet afkonden owv gebrek aan touw gemakkelijk geshunt kon worden door links de wand te volgen. Een beetje verder een ideale plek gevonden voor het bivak volgend jaar: voldoende vers water, schitterend wit strand, plek genoeg voor 30 man, ... Voor fotootjes van bivak "Hotel del Playa" zult ge nog echter tot volgend jaar moeten wachten. Na een kleine afklim (zo'n 3 meter) gestopt op grote, heldere sifon. Er was niet direkt een doorgang te zien voor duikers, dus heb ik maar geprobeerd de sifon te shunten door langs de blokken te traverseren en omhoog te klimmen. Uiteindelijk moeten stoppen op een te steile en modderige wand, doch zeker nog vervolg, maar tzal voor volgend jaar zijn, etriers en boormachine nodig (de linkerwand bestaat uit vaste rots, dit in tegenstelling tot de andere wanden die bestaan uit een samengekit mengsel van zand, rolkeien, modder en gigantische blokken). OK, dan maar verder zoeken. Ik vind nog een mogelijkheid om tussen de blokken af te dalen nabij de waterval, maar telkens weer komen we op hetzelfde nivieau op die vervloekte sifon, die bijna onder de hele zaal loopt. Ok, dan maar eens zien of we stroomopwaarts verder kunnen geraken.
Na 2 kleine afdalingen uiteindelijk op het niveau van de rivier geraakt, het grote lawaai bleek te komen van een plek waar de rivier zich tussen de blokken omlaag stort, iets verder stroomopwaarts hoor je er nog nauwelijks iets van. Ik zoek een weg tussen de blokken, terwijl Koen een gemakkelijkere toegang tot de rivier equipeerd. Na enkele afklimmen terug op het niveau van de rivier geraakt en na een versmalling opent zich een grote meander. Ik keer rap terug om Koen te halen en samen exploreren we hier verder. Her en der komen er riviertjes in onze grote rivier (in totaal zijn het er 5), zou dit misschien de collecteur van het systeem zijn? Ondanks de relatief kleine dimensies van de rivier (zo 1.2 a 1.5 m breed en zo'n 60 cm diep) heeft ze toch een serieus debiet. Het plafond is zo hoog dat het niet zichtbaar is met ons licht, de breedte van de meander is ongeveer 5 a 7 meter. We kunnen gemakkelijk stroomopwaarts vorderen via de zand en modderbanken aan de zijkant van de rivier. Slechts op 1 plek moet je even tussen wat blokken kruipen. Uiteindelijk horen we een grote waterval, na nog een tiental meter gevorderd te zijn krijgen we een 10 meter hoge waterval te zien die zich uit een zwart gat in de rechterwand omlaag stort. Erachter nog mogelijk vervolg te zien, doch hier is alle modder en zand weggespoeld en is het niveau van de rivier te diep om door te waden. Ik tracht dan langs de linkerwand voorbij de waterval te klimmen en kom op een klein zandstrandje, enkele meters verder buigt de rivier naar links en daalt het plafond tot het niveau van het water, kortweg: weer ne sifon. Op de terugweg nog alles opgemeten (340 meter). Daarna terug omhoog tot op bivak van -1250m. De dag nadien nog wat extra looplijntjes gehangen rond het moddergedeelte op -1200m en met de overschot van het equipeergerief terug omhoog tot -900m. Uiteindelijk vervoegen Jan en Silvino ons in het bivak. Silvino bleek wat moeite te hebben met jumaren, wss te lang uit roulatie geweest, gevolg: Koen en Silvino terug naar omhoog, ikke terug naar bivak van -1250. Dag nadien met Jan de putten wat nader bekeken, blijken nog enkele mogelijkheden te zijn, evenals in de droge modderhelling vlak voor het vettige stuk. Daarna met Jan de exploten van de vorige dag gaan bewonderen. Uiteindelijk ook nog modderige chatiere gevonden stroomopwaarts, bij gebrek aan materiaal putje niet meer afgedaald. Alles desequiperen en maffen op -900m. Pff, was ne zware dag. Dag nadien vervoegen ZHS en David ons op -700m, vroeg bed in, vroeg bed uit, verder desequiperen. Wim komt nog een handje toesteken vanaf de Mierda, nadat hij de ventilateur vergroot heeft tot aangename proporties. Ondertussen Silvino en Koen al een dagje buiten. Nog ne keer goed eten, maffen, inpakken en alles den berg afdragen. Gelukkig steken de pompiers die in september een tripje naar -900 willen maken een handje toe. Gewoonweg super die gasten, 9 uur rijden voor een portage te komen doen. 's avonds topo verder afgewerkt: totaal 220 meter gezakt (dus -1505m, wat ons op plaats 7 of 8 brengt, afhankelijk van de data voor ceki 2), eerst ff vieren bij Maximo, daarna nog verder vieren in Potes. In de vroege uurtjes uiteindelijk toch op weg naar België geraakt. Deze expeditie zit er weer op. Het is nog zo'n 600 meter tot de vermoedelijke resurgentie, tzal echter meer horizontaal worden nu we op niveau van de collecteur zitten. Nog werk genoeg dus voor volgend jaar...

Correctie op SMS

2007-08-11T15:41:00.001+02:00

´t Kan ook -15xxm zijn ;-)

SMS van DDR

2007-08-10T19:53:00.000+02:00

Iedereen veilig aan de cable. Nu eten bij maximo. Diepte: ca. -14??m. Stop op collecteur

Exploratie

2007-08-06T22:24:00.000+02:00

Voor de mensen die graag wat meer details willen: na de P70 die ons op ca. -1380m bracht, equipeerden Lieven en ik een P20 die ons in een aflopende modder-glij-zaal bracht, waarbij we de rest van ons touw konden gebruiken als looplijn tot aan de volgende put, die Nele en Wim op hun beurt mochten equiperen (als dat geen service is!). Het bracht hen in een zaal met enkele grote blokken, waar gemakkelijk op te klimmen was, maar wegens gebrek aan touw konden ze niet aan de andere kant van die blokken verder dalen. In die zaal was er ook een niet afklimbare helling, waar beneden een stroompje zichtbaar was... Dat zijn momenteel de 2 potentiele plekken waar Koen en Tom (en daarna Jan en Silvino) kunnen verder zoeken. Geen groot zwart gat of geen put, dus echt wel geen idee of en hoe het verder loopt.

Vanaf de grote zaal werd naar boven getopografeerd en met behulp van wat cosinustabellen en een rekenmachine-gsm hebben we al de vertikale afstand berekend (horizontaal is minder interessant... aan Mammoth Cave geraken we toch niet ;-)). Ongeveer -1485m dus. Schiet ons niet neer als het 15m meer of minder is...

Bijgevoegd nog 2 foto´s van tijdens de exploratie. Op de eerste foto precies een vers uitgetrokken steen op de voorgrond (de wortels hangen er nog aan), foto 2 geeft min of meer een zicht van een deel van de modder-glij-zaal...

Terughoudendheid

2007-08-06T22:09:00.000+02:00

Daarnet kregen we uit diverse bronnen (sms, email, Spaanse TV) te horen over het speleo-ongeval in Anialarra. Hopelijk verloopt de redding vlot en de revalidatie voorspoedig...

Vandaag nog zat ik me te bedenken: we staan hier op de rand van een -1500m en hoewel dit me een fantastisch gevoel geeft (top 10 en wie weet, ALS het verder loopt (wat allesbehalve zeker is)... nummer 2 in de wereld...), is er ook iets van terughoudendheid. Onze expe is nog niet gedaan, er kan nog vanalles gebeuren, hoe voorzichtig we ook zijn. In sommige voorgaande expedities is er al eens een "bijna" gebeurd. Waar je gewoon niet verder wil denken... Ook in deze expeditie: in een vorige post vermeldt Vince de "40 cm to paradise"-put (een P70). Deze verwijzing had niets met euforie te maken... integendeel...

Microcosmos

2007-08-06T21:58:00.001+02:00

In afwachting van groot nieuws, even de Torca Magali

2007-08-06T19:48:00.000+02:00

Tijdens de eerste week van de Picos Expe met 6 man (Tom, Koen, DDR, Pierrot, Wim en Vince) afgedaald in de Torca Magali, de 'Spaanse ingang' die rond -550 verbindt met de Cornisa. Deze grot was nog geequipeerd naar aanleiding van de korte herfst-expeditie van vorig jaar en we konden dat materiaal goed gebruiken in de diepe delen van de Cornisa. Die ochtend was de eerste mooie zonnige dag de laatste 10 dagen en er zouden er nog veel volgen. Tom en Koen equipeerden de weg naar beneden (Koen was de enige de de weg kende in de Magali) en DDR-Pierrot (zijn maiden topo-trip) en Wim-Vince topografeerden al dalend. Het kwam allemaal mooi uit. Einde topo voor die maandag onderin de eerste grote put, waar een vervelende klim van zo'n 40 meter hoog begint (vol met losliggende blokken), gevolgd door een passage met veel ups and downs, waarvan verschillende vast geequipeerd. Van hieruit gingen we door naar het Cornisa stuk van de grot waar we op het 4 sterren bivak overnachten, met 6 man deze keer! de Restaurant-tent maakte het hier erg aangenaam en het was best mogelijk 6 man comfortabel te logeren; 3 man in de tent, Wim en Vince sliepen buiten en Koen hakte zich met spitgerief een nieuwe ligplaats in een rots achter de tent, lekker uit de tocht maar wel op enkele centimeters van Pierrot, wiens gesnurk meer decibels produceert dan de oudste modellen vliegtuigen van DHL. En Tyvek scoort zeer slecht qua accoustische isolatie, mijn oorstoppen deden gelukkig beter.
Dinsdag equipeerden Koen en Tom ineens door tot voorbij het kamp op -900, dat hing dan ineens klaar voor als we volgende week langs de andere kant van de berg zouden afdalen. DDR en Pierrot topografeerden de interconnecterende meander tussen Cornisa en Magali en ook de P60 erboven. Wim en Vince keerden terug naar het punt boven de 40m klim en topografeerden naar de andere ploeg toe. We vervingen zoveel mogelijk musketons met maillons op de vaste equipementen. Op het einde van de dag is heel de Magali opgemeten op 2 metingen na onderaan de puin-klim. Die zouden we er morgen tijdens het desequiperen wel aanhangen. Het touw van de onderste 60m put lieten we in de put vallen, dat zouden we dan later in de Cornisa recupereren. Op vraag van Silvino maakten we ook ineens de equipeerfiche.
Woensdagnamiddag stonden we buiten en lieten het materiaal aan de grotingang achter om dit de volgende morgen over de berg heen te dragen naar de 'klassieke' ingang van de Cornisa
. Dit werd een schone trip over de Palanca-kam. We vonden zowaar de spits terug die 50m boven de grotingang op de top zaten. We spendeerden nog 1 extra nacht in de berghut-met-half-pension om de volgende morgen af te dalen en terug te klimmen naar het Kamp in de Hoyo Grande.

Fotolegende:
- ingang van de Magali
- vertikale 'etroiture'
- onderaan de eerste grote put
- in de ressauts 'up and down'
- 2 topoteams ontmoeten elkaar
- Boven de P60
- klim en traversee naar de Cornisa connectie
- interconnectie-meander tussen Magali en Cornisa
- Paraplu in Pozo del Lomo
- Kamp op -600
- Afdalen naar de andere kant van de Palanca

de groeten,
Vince

Beetje bij beetje...

2007-08-06T17:59:00.000+02:00

Ha! Opnieuw twee dagen "verlof" vooraleer we terug in de Cornisa trekken... om te desequiperen deze keer, want tegen donderdag moet alles er uit.
Ondertussen is er al getopografeerd. Tot ongeveer -1485m...
Nog tot dinsdag wordt er geëxploreerd... hoe diep zullen we geraken...

Nieuws vanop -1400

2007-08-03T16:24:00.000+02:00

Maandag vertrokken met 2 ploegen en veel gerief naar het kamp op -900; Equipeermachines Koen en Tom gaan wat vroeger, Jan en ik volgen op 2 uur afstand. Komen elkaar tegen boven de Clandestino waar Koen net met een hoop touw naar beneden vertrekt. Slapen op -900, lang genoeg, oorstopkes doen hun werk en ook minder pijn aangezien ge in een hangmat toch niet op uw zij kunt liggen. Volgende morgen naar -1285 waar ze vorige herfst gestopt waren (Conducto de Barro Seco).

Vanaf de pozo Corocotta is het premiere voor mij, ik word hier gegidst door Tom die erbij was tijdens de ontdekking van de schitterende galerijen onder de puttenreeks en de ook wel schitterende etroiture-serie. We nemen wat tijd voor fotos. Tom en Koen installeren de pointe-bivak in een proper kamertje met zandbodem. Er is plaats voor 2 hangmatten en erachter is er plek om te koken. Stromend water ook in de vorm van een waterval, ideaal voor de afwas. Voor te koken is't minder, daar al ons gewroet nogal wat modder in het riviertje heeft gedumpt en dat geraakt maar zeer traag uit het water (24 uur?). ´dat schuurt de maag´zou de Wim zeggen. Na 2 weken Picos is mijn maag nog niet opgeschuurd, het valt nogal mee. Jan en ik dalen 2 putjes af in de premiere en stoppen boven een diepe, hellende put. Vallende steensgewijs schatten we deze op 60m. Het water en de helling van de put maken dat er vrij veel werk nodig is. Het is genoeg geweest voor vandaag en we keren terug naar het bivak. Nadat ik door mijn hangmat val (ondanks de verloren kilos) ben ik het vertrouwen in de matten niet kwijt en kan goed slapen. Het is een kwestie van deftige knopen in het hangmatlint te leggen, lintknopen indeed. Jan vreesde dat het vallende water hem zou wakker houden, maar dat viel ook mee (in relaxerende muziek is toch vaak vallend water te horen?). Er liggen oorstoppen in geval, voor de liefhebbers. Schitterende bivak, uit de tocht en uit de kering, spijtig dat het zo klein is. Tom en Koen die eerder een andere putenreeks wilden verkennen zien dit stuk grot veel meer zitten en keren vroeger de grot uit om te rusten met de bedoeling er zondag nog een ferm lap op te geven.
Woensdagmorgen terug naar de put (40cm van het Paradijs), Jan maakt het werk van gisteren af. Enkele hulp-spits op reusachtige geklemde blokken (klonk nogal vies wanneer hij erop aan't kloppen was) kan ik gelukkig verwijderen en een schoon pendule hangen. Beneden de put is het touw op. Nog ne meter of 5 touw en 3 musketons. -1400 is bereikt of direct in zicht. Tis 16uur en we moeten op -700 slapen, dus tijd voor de topo is er niet.
David en Lieven kruisen we op -900 (ze gaan in het nieuwe bivak slapen, DDR wellicht rechtstaand). Zij gaan de -1400 zeker passeren en hopelijk nog een pak dieper geraken. Wim en Nele kruisen we onderin de Bloques Derribados, zij zullen op -900 verblijven.
Tegen 1:30 maffen we op -700 en we, jawel, ook de Jan, overslapen ons deftig tot 11:30. Om 19:30 eruit, lekker en veel en vers eten a volonte in't kamp.

Fotookes uit de premiere:

- Conduit waar vorige herfst gestopt werd
- Nieuw Bivak op -1250
- Afdalen in het niewe stuk van de Barro Seco
- Equiperen van de nieuwe p60
- Zicht op -1400

En ik moet seffens spijtig genoeg naar huis.
Veel chance mannen!

adios,
Vince

sorry voor de layout van deze blogger-miserie. ik kuis dat nog wel eens op.

Top 20 van de diepste grotten voor onze expeditie

2007-08-03T15:08:00.000+02:00

1 Krubera (Voronja) Cave 2170 m

2 Lamprechtsofen Vogelschacht Weg Schacht 1632m

3 Gouffre Mirolda / Lucien Bouclier 1626m

4 Reseau Jean Bernard 1602m

5 Torca del Cerro del Cuevon (T.33)-Torca de las Saxifragas 1589m

6 Sarma 1543m

7 Shakta Vjacheslav Pantjukhina 1508m

8 Cehi 1502m

9 Sistema Cheve 1484m

10 Sistema Huautla 1475m

11 Sistema del Trave Spain Asturias Cabrales 1441m

12 Evren Gunay Dudeni 1429m

13 Boj-Bulok 1415m

14 Sima de las Puertas de Illaminako Ateeneko Leizea (BU.56) 1408m

15 Kuzgun Cave 1400m

16 Sustav Lukina jama – Trojama 1392m

17 Sniezhnaja-Mezhonnogo 1370m

18 Sistema Aranonera (Sima S1-S2) 1349m

19 Gouffre de la Pierre Saint Martin 1342m

20 Siebenhengste-hohgant Hoehlensystem 1340m

Beeldekens

2007-07-30T17:26:00.000+02:00

Plannen

2007-07-30T17:15:00.000+02:00

OK, hoe zit het met de expeditie hier. Vandaag zijn Jan, Vince, Koen en Tom voor een vierdaagse vertrokken. Touw tot -500m hangen en hier en daar enkele spits extra kloppen. Bivak op -900m installeren. Equiperen tot -1280m en zien hoe het verder loopt.
Indien het potentieel er is, komen er minstens 2 slaapplaatsen rond -1300m. In totaal zouden er dan 3 bivaks zijn (-700m, -900m, -1300m). Het ander stuk, rond -1150m, zou verder uitgediept worden (indien de tijd het toelaat).
Woensdag trekken Lieven, Wim, Nele en ik dan op onze beurt ondergronds. Met wat geluk zal iedereen op de goede diepte kunnen slapen, maar het risico dat een duo een paar honderd meter terug mag jumaren om een lege slaapzak te vinden, is behoorlijk reeel (´k zal maar 2 strootjes meenemen).
Dus na de "opwarming" van vorige week is de exploratie nu echt gestart... wordt het een teleurstelling... wordt het een succes... of wordt het weer moule ni poisson...

David D.R.

Internet

2007-07-30T17:03:00.000+02:00

En ja, eindelijk eens tijd om in Potes achter een crt-scherm van de jaren stillekes te zitten. Ruim een week zonder internet zeg. Quelle horreur! Mijn handen begonnen al te trillen en het schuim verscheen regelmatig op mijn lippen. Alle leuke weetjes van de Tour de France missen zeg. En wie weet wat heb ik nog allemaal gemist: straks ga ik toch eens wat nieuws-sites doorbladeren.
Nu, het heeft wel iets: afgesneden van de rest van de wereld. Zelfs mijn gsm kon dit jaar geen verloren gelopen strooiveld detecteren in de bergen. Al is het even aangenaam om hier in dit cyberkaffee te zitten... op een stoel... naast wat biljartende jongeren (die er trouwens niets van bakken)... in een veel aangenamere (koelere) temperatuur dan buiten...

Groetekes,

David D.R.

Picos update 28 juli

2007-07-28T23:30:00.000+02:00

Nele schrijft:

Donderdag is het materiaal dat uit de Magali is gehaald, naar de ingang van de Cornisa gebracht (langs de kam van bovenaf) en hebben ze een laatste keer in de hut geslapen. Gisteren zijn de mannen afgedaald en hebben ze een jeep gehuurd om het kamp- en speleomateriaal dat nog in de auto lag naar de depot op de berg te brengen, en zijn ze 's avonds in het kamp gearriveerd en hebben hun tentjes daar opgezet (behalve Pierrot die nog een kater probeerde te bedwingen in het dal).

Morgen wordt de vire gehangen, dan allicht nog 2 dagen om de rest te equiperen en dan kan de exploratie echt beginnen!

Jan en Myriam zijn ondertussen ook gearriveerd en Lieven en ik zullen maandagmorgend toekomen om maandag met de jeep nog materiaal naar boven te brengen en naar het kamp te stappen.

The Magali has been surveyed

2007-07-26T14:07:00.000+02:00

Vincent called last night to say that the first team are back above ground. The Magali entrance has been surveyed and de-rigged.

Torca Magali, 'the Spanish entrance', was just visible through the cloud when the first team left the mountain refuge.

Startschot

2007-07-16T23:25:00.000+02:00

Bijna 11 maand sinds de laatste post. Dit betekent dat de aftelling in de laatste rechte lijn zit (of hoe zegt men dat?). Mijn Picoshoopje in mijn rommelkamer is al wat gegroeid vanavond. Toch handig om een lijst online te zetten. De question jambon blijft: "geraken we vlot dieper dit jaar of zal het zijn zoals de vorige edities: een doodlopend stuk, een paar honderd meter desequiperen om dan in een ander stuk uiteindelijk toch wat verder te dalen...".

Zaterdag 21 juli vertrekken Wim, Pierrot en ik Picoswaarts. Enkele dagen geleden zijn Koen, Tom, Will, Joke en Vince al vertrokken naar Cantabrië in een poging opnieuw in de gazet te komen omdat er opnieuw een paar grotsystemen met elkaar worden verbonden (allez, het was toch zoiets, 'k had maar met een half oor zitten luisteren eigenlijk... hoe interessant ook, maar niet in mijn congé, (dus) (nog) niet in mijn hart).
Enfin, plaats van afspraak: Potes. Tijdtip: zondagvoormiddag, 22 juli... Op tijd om Joke en Will uit te wuiven (tenzij ze nog een dag voor donkey willen spelen).

Dit jaar moeten we eerst de andere ingang (Torca Magali) topograferen tot aan de verbinding met de Cornisa, om dan al het touw er terug uit te sleuren... om het uiteindelijk over de berg tot de ingang van de Cornisa mee te nemen. Dan nog een bovengronds kamp installeren, looplijn naar de grotingang equiperen, nog wat (bivak)gerief naar -900m brengen en nog tot-1280m de touwen hangen. Benieuwd of we nog in juli met de exploratie kunnen beginnen...

David D.R.

En nog wat fotoos

2006-08-16T10:50:00.000+02:00

David D.R.

Back in town

2006-08-15T09:17:00.000+02:00

Terug in Leuven. Een paar kg lichter, een paar schaafwonden rijker.

Welk gevoel hou ik aan deze expeditie over? Vooreerst toch een beetje teleurstelling. Ik hoopte echt op een -1500m, een plaatsje in die (bijna verstarde) top 10. Maar zoals duidelijk gebleken is, die vind je niet zomaar op bestelling. Dat ons grotje nu ergens tussen -1300 en -1350m diep is, is natuurlijk ook wel mooi. En hoeveel groepen over de wereld zitten momenteel zo diep! Een ontwikkeling van bijna 5km is trouwens ook niet slecht, gezien de rechttoe-rechtaan manier van topograferen...

Mijn tweede gevoel is hoop. Het is geen simpel afdaalgrotteke met maar één weg. Toch niet vanaf -900m. Het is een complex systeem aan het worden, waar de luchtstroom rare dingen doet en waar Chawresse- of Wéron stukken niet noodzakelijk het einde van een bepaald stuk inluiden. Wat dan reacties veroorzaakt als "shit, het loopt verder".
We zitten nu met op zijn minst 4 duidelijke exploratie-mogelijkheden tussen -1050m en -1250m. Allemaal putten die enkel vragen om wat touw (of een lint van 4m ;-)). We moeten volgend jaar niet terugkeren om er enkel touw uit te sleuren, integendeel! Dit betekent opnieuw een volle 3 weken exploreren.

En uiteindelijk is er ook een gevoel van opluchting. Geen zware ongelukken, enkel de ongemakken. Ook al hebben sommigen een hele goede engelbewaarder... En opnieuw minstens een jaar zonder zware portages onder een loden hitte ;-)

David D.R.

SMSke van Wim

2006-08-08T17:12:00.000+02:00

"We zitten terug op -1100m, met nog 2 explodagen te gaan"

De derde puttenreeks gaat nu ook onder de -1000, hopelijk is dit 'de goeie' die ons naar de collecteur op -2000 brengt...

Vince

Het kleine verhaaltje van 1 deelnemer...

2006-08-08T15:02:00.000+02:00

Woensdag 26 juli

Stilte. Soms zoemt een vlieg luidruchtig voorbij of echoot een vliegtuig op 10 km hoogte. Maar verder niets. Links en rechts en achter, rijzen bergtoppen op, hoge pieken van grijze kalksteen. Een indrukwekkend massief. En voorin, in het Westen, tussen 2 ketens, in het dal zo’n 1000 meter onder de kampplaats deint een dicht tapijt van schijnbaar onbeweeglijke schapenwolk. Bij valavond het perfecte podium voor zonsondergangen uit mysterieuze werelden.

Voor mij is het dag 4. Te tellen vanaf mijn aankomst, want mijn eigenlijke vertrek vond de dag voordien al plaats. Samen met zo’n 60 illustere onbekenden zat ik de geduldige busrit uit. Een hele nacht rijden, indommelen, slapen, wakkerschrikken van de pijnlijke houding, mp3’s beluisteren, smsjes sturen, op autostradeparkings rondlummelen, praatje maken met de buurvrouw, stilstaan, lezen, zich afvragen hoe lang nog... Aankomen in Santander. In Spaans met veel haar op vragen naar de bus naar Fuente Dé. Daar nog een uur beurt afwachten voor de kabellift en tenslotten ter bestemming! Hoog op een bergflank waar het stappen kan beginnen...

Koen was mij tegemoetgekomen in de hoop tegelijk ook een hoop gerief uit onze verstopplaats tussen de rotsen te halen, “den depot”, waar we nog met een jeep geraken. Vandaar moet het verder 500 hoogtemeters te voet. Ik was echter nietsvermoedend, al lang voorbij den depot gewandeld toen Koen en ik elkaar in de gaten kregen... Hij dus onverricht ter zake terug, want op mijn eentje kon ik de weg dwars over rotsen, kammen, richels en dalletjes niet vinden. “Sommige mensen hebben geluk”, zei hij toen ik zijn tempo niet kon aanhouden, en nam mijn rugzak over in ruil voor zijn leeg exemplaar. Onderweg kwamen we Wim, Will, Manuela en DDR tegen. Ook bezig aan hun 2^de ‘portage’ van die dag. En zo geraakte ik tot bij onze onmetelijke kampplaats. 7 tenten verspreid over een halve kilometer op zoek naar een vlak stukje. De doorwinterde picosgangers hadden hun oude geamenageerde vierkante meters terug ingenomen en de groene hadden die ingenomen van afwezige oude... Zo kreeg ik er ook eentje.

Het is allemaal erg “fysiek”. Zoals verwacht. Na een dag met zonovergoten, hartkloppende en zweetuitbrekende portages van het depot naar de kampplaats en van de kampplaats naar de ‘looplijn’, trok ook ik op dag 3 de grot in. Jan en Myriam hadden dat 200 meter lange touw om de grotingang te kunnen bereiken zonder in de diepte te storten al 2 dagen eerder gehangen en Wim en Vince hadden de grot al geequipeerd met touw tot -500. Iets later die dag zouden Jan, Will, DDR en Manuela een eerste grotvierdaagse houden. Koen, DDT, Marijke en ik gingen hun dus voor om een stuk of 10 kitzakken halfweg beneden te krijgen. Slaapzakken en matjes voor de ondergrondse bivak, een boormachine en wat levensmiddelen.

De “marche d’approche”, met hoger genoemde 200 meter looplijn is al niet gezeverd. Een wandeling van 2 uur om zo’n 250 hoogtemeters te winnen. Een goed deel van mijn krachten was alvast opgesoupeerd toen we de grot bereikten. Na enige putten vormden we een ketting om kitzakken door te geven. Bandwerk in de grotten. De eerste 300 meter bevatten nogal wat meanders en ‘franse etroitures’... De 2 graden celcius vielen mij goed mee. Met onderpak, T-shirt en texair had ik het eerder te warm... Marijke kreeg het koud aan handen en voeten toen we de ‘brewstop’ bereikten. -250 meter. We aten een hap, kozen een dessertje uit al het lekkers daar reeds aanwezig. Marijke keerde terug en ik trok nog even verder met Koen en DDT tot waar het kitzakken doorgeven overbodig werd en ik een zicht kreeg op de eerste gigantische ruimte waarin zelfs het donker een lichte hoogtevrees niet teniet kan doen. Je ziet de diepte niet, maar je voelt hem toch. Een groot niets dat plots onder je hangt en je omringt, waarin het schijnsel van je lampje gewoon verdwijnt en je stem tegen verre wanden galmt. Koen was al voorop en vanop een wankele positie bovenop de ‘pozo clandestino’ werd nu ook DDT met 5 zakken behangen. Behoedzaam keerde ik op mijn stappen terug en vatte het jumaren aan. De langste afstand die ik van mijn leven gejumaard heb. Ik hoor dan ook bij de lentefrisgroene picosgangers...

Ik zal het geweten hebben. ’t Was goed om alleen te zijn. Alle tijd voor mijzelf. Alle stilte, duister, hoogtes, smaltes, touwen en musketons, druppels, uitsteeksels, rotsblokken en blokjes voor mezelf... Ik had mijn tijd nodig... Een slokje water om mijn lichaam te troosten. Even gewoon uitblazen voor het moraal. Op het 60 meter touw van de ‘Pozo Confessionario’ zat zoveel rek, dat ik misselijk werd van het gejojo. In een poging mijn overgevoelige evenwichtsorgaan uit te schakelen knipte ik mijn licht uit. Pikkedonker. Het hielp. ’t Was net of ik ter plaatse jumaarde.

Onderaan de puit BB kwam ik de vierdaagse ploeg tegen. Een vrolijk praatje en de melding van Jan dat het eerste touw aan de ingang een kap had en moest vervangen worden. Of ik daar even een tweede touwtje kon bijhangen.

Aan de uitgang werd ik nog betoverd door die dreigende sneeuwprop. Een langwerpige figuur van een meter of 6 hoog geprangd tussen de twee wanden van de ingangsput maar langs die twee wanden weggesmolten. Hoe meer ik keek hoe meer de witte gedaante scheen terug te kijken en als ik niet keek leek ze te bewegen. Endorfine? Tegen de tijd dat ik klaar was met de kap-touw vervanging kwamen Koen en DDT er al aan. Ze hadden mijn voorsprong ingehaald. Blijven trainen, maar morgen een rustdag, dacht ik. En hier zijn we nu. Languit gedoucht met een kamp-douche, niet heet, maar toch veel warmer dan het sneeuwsmeltwater dat we in die zak gedaan hadden. De intussen 14 lagen zweet er afgewassen. De oneindige hoeveelheid knopen uit mijn haar geborsteld. Samen met DDT wat sneeuw verjouwt en op de basj gelegd voor een watervoorraadje. Afwas gedaan en koffie gezet. Eindeloos genieten van die mooie berg en het rustig zitten.

Donderdag 27 juli

Nog geen 22 uur en ik lig te luisteren naar de vlagen van mistdruppels die op mijn tent neerkomen. Na de magistrale linzen-met-spek maaltijd, zwermde iedereen vandaag spontaan uit naar zijn uithoek van de kampplaats, richting tent, de warmte van de slaapzak gaan vervoegen. Home entertainment. Beetje lezen, beetje schrijven, een muzieknootje op de maagdelijke muziekloosheid van kale rotsen onder de wind. Ook dat doet deugd na een beetje zwoegen... Ik heb er een portage opzitten, in de gietende regen. Het “thuisfront” meende dat ik te beklagen was als speelballetje van al even magistrale onweer. Maar niet de regen had mij parten gespeeld, wel het gewicht van mijn rugzak... en het eeuwige gekraak in mijn knieën. 2 keer kwasi misgelopen en 110 meter vochtig touw achterop. Koen was net op rescue-mission toen ik weer op de kampplaats verscheen... Mijn knieën zullen wel de eeuwige zwakke plek blijven. Jammer want mijn hartslag is al niet meer door het dolle heen op de stijle hellingen en mijn ademhaling is gekalmeerd. De eenzame wandeling bracht toch weer wat nieuws... Ik zag eerst 2 en dan een groep van 6 gemzen briesen en de rotsen opdartelen. Ik verzonk in diepe gedachten, beeldde mezelf in over 3 jaar, over 5 jaar... Neuriede liedjes in mijn hoofd.

Zondag 30 juli

Après-grot rust, 2^de editie. Wim en ik waren eergisteren vertrokken voor de -900. We brachten een touw naar beneden en nog wat eten.

Op -100 troffen we DDR en Manuela op de uittocht met de melding dat slechts een deel van de -700 bivak verhuisd was naar -900. Het was wijs gebleken om op -700 ook nog te kunnen slapen. 3 slaapplaatsen dus daar, en 4 op -900. Mijn bezorgdheid over de terugkeer uitstellend genoot ik van zoveel putten. De Pozo Confessionario (60m), de Clandestino (175m), de Mierda (90m), de Lomo (70m) en alle kleine putjes tussenin. Al weet ik het nu zeker: ook afdalen kan lastig zijn! Als je bovenaan een touw van 60 meter hangt moet je serieus trekken aan het resterende stuk onder je, om het door je afdaler te laten glijden. Neem een kilo of 5 met nog een hoop vocht en wat modder en je armen zijn moe tegen dat je beneden bent. “Gelukkig” zit er tussen elke grote put wel een een stukje meander zodat alle lichaamsdelen aan bod komen. Wim liet mij geduldig voorgaan. De weg vinden in de reeds geëquipeerde grot is niet bijzonder moeilijk. Bovenaan de brewstop op -200 troffen we ook Jan en Will die er 3 ondergrondse nachtjes op zitten hadden. De nieuwe kampplaats genivelleerd en geïnstalleerd op -900 en alles geëquipeerd tot waar we vorig jaar geraakt waren en noge een touwtje bij. Ze zagen er nog goed uit! Gezapig ging het met ons verder tot we aan de tenten op -700 kwamen. Mooi opgespannen tot hangende kubussen plastieken zeilen: 1 grote tent rond een paar rotsblokken als keukentent en 1 wat lagere op een vlak terrein met matjes en slaapzakken voor ons klaargelegd. Hotel bivak! Hier is werk verricht in de voorgaande jaren, getuigde mijn compagnon Wim die pertinent zeker wist dat het hier vlakker was dan boven in onze tenten op de kampplaats. In mijn halfbakken slaap begon ik daar toch aan te twijfelen. Mijn heupen geraakten zodanig ingedrukt op die goeie ouderwetse matjes dat ik begon te dromen over grote bulten die bij het ochtendgloren belicht werden alsof we buiten sliepen en ik mij in het midden van de nacht begon te verleggen om van die bult af te geraken. Bij het electronische gepiep van Wim’s horloge om 7 uur ’s morgens was alles weer pikdonker, vlak en koud... Opstaan in een grot is toch iets apart. We raapten onze moed bij elkaar, trokken texair en botten en handschoenen en helm aan. Klommen naar de ‘WC’, deden ons ding in een zakje, propten dat zakje in een grotere zak, klommen weer naar de keukentent, kookten daar wat thee op een gasvuurtje, aten het meegebrachte brood met paté uit een tube. Deden onze gordel weer aan en hingen 2 uur later weer aan de touwen. 700 meter jumaren! ’s Morgens ontwaarde Wim nog angst in mijn ogen, maar 450 meter hoger, aan de brewstop bleek die zorg helemaal niet nodig geweest. Ook ik had mijn ritme weten te vinden. Armen omhoog, voeten omhoog, rechtstaan, uitblazen, armen, voeten, staan blazen, armen, voeten, staan, blazen. Gewoon doen alsof er nooit een einde zal aan komen en dan komt het volgende ankerpunt toch nog snel...

Ik was al “passé!” en “touw vrij!” toen Wim onderaan de Mierda en de Clandestino aankwam. Jumaren gaat duidelijk beter na een nachtje slapen, zelfs ondergronds. Om 15 uur waren we alweer buiten, de sneeuwprop bewonderend, al maar een fractie meer van wat ze geweest was... Jammer van die stijle helling in de omgekeerde marche d’approche die zo aan je knieën zit... Maar de avond was gezellig, met voor het eerstweer een man of 8 op de kampplaats.

Zondag 5 augustus

Santander, transitstad. Een uur of 3 heb ik te doden voor mijn bus vertrekt. Waar beginnen? Zo’n ommezwaai! Op onze berg heerst er stilte, in de grot of althans in de gekozen bivakplaatsen, heerst er volmáákte stilte, niet gedempt zoals in een lege VRT-studio waarin elk geluid opgeslorpt wordt, maar als in een grote ruimte waar, bij gebrek aan ander, je eigen geluid weergalmt tegen hoge verre wanden tot aan de volgende meanderbocht. En ook je stilte galmt, uitwaaierend in de koude vochtige lucht die je omringt, onzichtbaar in de duisternis. Op andere plaatsen kletst er water naar beneden. Kleine maar diepe watervalletjes, luidruchtige druppels in kleine plasjes en meteen moet je je stem verheffen wil je elkaar nog verstaan. In sommige meanders staat er een tocht. In de “turbine” bijvoorbeeld, het kleine gangetje vlak na de ingangsput, de overgang tussen de openlucht en de ondergrond, zuigt de lucht naar binnen, als voorbode van ‘een lang vervolg’. En ook na de Pozo Lomo, in de ‘Meandro Lo Que El Viento se Lieva’ (gone with the wind) ruist het een beetje rond je helm, maar altijd zijn het homogene monotone geluiden, galm, tijdloosheid.

En nu zit ik op een bankje onder bomen, tussen de 2 rijrichtingen van een laan, waar mensen komen uitblazen... maar het voelt als een grote drukte en een groot lawaai. Iedereen schijnt een doel te hebben en motoren draaien dol. Nog enkele ogenblikken en de stilte behoort weer tot een mythe van mijn herinneringen...

Er komt een man naast mij zitten. 57 jaar schat ik.

“Olaa!”

“Ola”, zeg ik terug,

“El Diario?”, vraag hij, duidelijk articulerend en wijzend op het boekje dat op mijn, als tafel dienst doende rugzak ligt en de schrijfstok in mijn hand.

“Si”

“Como te llamas?”

“Aña”, zeg ik, hem intussen zijdelings opnemen en inschattend.

“Ah! El diario de Aña!” roept hij uit, alsof het om een alombekende literaire bijzonderheid gaat.

En dan vertelt hij dat hij Boliviaan is en Ramirez heet en vraagt wat ik te vertellen heb. Dat ik geen Spaans spreek... En dan toch. Dat ik grotten ben gaan bezoeken in de picos. Exploratie. Dat we de eerste zijn daar. 2 uur later zitten we er nog. “Geen spaans” te spreken, en toch vanalles te vertellen. Hij belt zijn vrouw met zijn nieuwe gsm, die ook foto’s kan trekken maar hij weet niet hoe. Zijn vrouw zal het wel kunnen. Ze komt er aan als ik bijna weg moet. Een forse madam uit de boliviaanse bergen. Ramirez zegt dat ze mij moeten voorstellen aan hun zoon Felipe. En dan ben ik weg...

Ik had nog wat willen vertellen over mijn derde en laatste grotexploot. Tot -700, overnacht, tot -900 met brood, thermarestjes, carbuur en naft en terug op 700 overnacht, en dan op de uittocht nog model en flitsdrager gespeeld voor fotograaf DDR die de Mierda op de gevoelige plaat heeft vastgelegd. Benieuwd naar de resultaten, en nog benieuwder waar de rest van de ploeg nu nog in de overblijvende week gaat geraken...

Anja Crommelynck

Fotookes uit de Première op -950m

2006-08-08T12:36:00.000+02:00

Donderdag 3 augustus (miezerende regen, heel de dag) met Lieven en Kathleen naar beneden geweest, 2 zakken vol eten, een beetje carbuur, naft en fotogerief. Onderweg passeren we de grote ploeg die naar buiten gaat. Ze hadden 'slecht' nieuws; de grot stopte rond -1340m en er werd gedesequipeerd. Ik pakte de kleinste flash van DDR af (een gigantisch ding van 500gr) en een firefly. Overnachten op -700m (Kathleen toegevoegd aan de spekul-snurkers-blacklist). In de eettent plakken stees meer muggen tegen het natte zeil, waar komen die toch vandan?? De volgende morgen naar het bivak op -920m en fotos nemen onderweg van de Meandro lo que viento se lieva & de Meandro Rolling Stone. In het 2e bivak leggen Jan en Wim de situatie uit aan Lieven en Kathleen uit, ik ontwaar echter weinig enthousiasme in hun stem.
Toch is er hoop; Wim heeft vlakbij het Bivak op 920 een fossiele meander 'ontdekt' (in feite 'bedekt') vol met witte bloemkoolconcreties.
Daarachter een serie putjes en uiteindelijk een 'grote' put (zie fotoos). Terwijl Jan deze equipeert (wellicht gaan we hier voor de 3e keer onder de -1000m) trek ik fotos met Model Wim. De nieuwe vondst wijzigde de plannen; Jan en Wim zouden 1 dag langer dan voorzien onder de grond blijven. Aangezien ik de bus van 17u in Potes moest halen de volgende dag had ik geen andere keuze dan alleen een kleine kilometer naar boven te jumaren... ineens mijn eerste deftige solo-grottrip (don't try this at home). Hoewel, rond -700m kom ik Koen en Tom tegen, Koen was verontrust aangezien hij had opgevangen dat er onderin niet was getopografeerd????

Rond 4am, bij gebrek aan Scotchlite markeringen hard moeten zoeken naar de weg naar het kamp. 4 uurkes nachtrust (bedankt Will om me te laten slapen), dan naar beneden. Op 200m van de depot, afgeleid door toeristen, sla ik mijn linkervoet om en hoor letterlijk mijn ligamenten knappen. Vreemd genoeg kan ik vrij vlot voortwandelen en de sneltreinvaart van Will volgen.

Eens in Santander kan ik amper nog staan en moet een taxi nemen om 500m af te leggen. Ik breng er de avond door bij een rheumatologe op vakantie die mij de eerste zorgen toedient (gracias Mariajo!). Nachtbussen met veel vertraging, herboeken van TGVs (Eurolines never again!) etc ben ik rond 18u (voor de tweede keer tijdens deze expe) in Leuven. 2 uurkes in het Heilig Hart doorgebracht, X-rays (geen breuken, wel 3 maand rustig aan doen).

EN mannen... loopt het voort ?????

Meer fotookes online op
http://www.kuleuven.ac.be/spekul/expeditions/spain/CornisaSlides.htm

Vincent Coessens

geslachtsdeelzak

2006-08-05T16:56:00.000+02:00

Een diepe, vertikale grot uitjumaren met een of meerdere kitzakken gebeurt grotendeels in alle eenzaamheid. Een gevecht tegen de vermoeidheid, tegen de wrijving van borstharnas en gordel... en tegen het gewicht van de kitzakken. Die kitzakken blinken dan nog vooral uit in doen wat je niet vraagt. Wat de "diepere ik", die in ieder van ons schuilt, naar boven brengt. Samen met een brok adrenaline: vloeken, verwensingen allerhande... en onzacht behandelen van onze teergeliefde kitzak...
Hoe vaak heb ik me met mijn laatste krachten opgeduwd uit een put om dan naar beneden getrokken te worden door een zak... Hoe vaak bleef plofte die k****zak vlak voor (of op) mijn gezicht, toen ik die verder weg wilde duwen in een smerige passage...

Aangezien ik een paar dagen geleden al mijn fotogerief in een sherpa naar boven diende te jumaren, is er dan ook een pleiade aan XXX-rated termen de grot in gebruld. Nu ja, eenmaal boven gekomen, bleek dat Anja ook deze "diepere ik" had ontdekt, wat spontaan de lach op ons gezicht toverde.

Op het einde van de expeditie doen we een rituele verbranding van 1 kitzak, om een voorbeeld te stellen... met alle andere kitzakken als getuige. Dan zullen ze wel braaf zijn, dan zullen ze wel luisteren. Or else...

David D.R.

Excreties

2006-08-05T16:40:00.000+02:00

Enkele jaren geleden liep er een put (P80) dood. Aangezien onze bivak net boven die put was en we toch ergens naartoe moesten met ons "gevoeg", werd die put al gauw omgedoopt tot Pozo de Mierda. Op het einde van die expeditie echter werd wel degelijk het vervolg beneden die put gevonden (via een andere put en wat meander). Wat leidde tot een opkuisactie van de biologisch afbreekbare groene zakjes die her en der versplutterd lagen. Wat aan de naam van die put een dubbele betekenis gaf.

Dit jaar staat de onderste bivak op ca. -950m. Met opnieuw een kakput. En nee, er is geen vervolg langs daar... dit hebben we wel driedubbel gecheckt. Alleen, wat gebeurt er wanneer 2 mensen tegelijk dringend naar de WC moeten? Dan zoekt er ene een andere plek op nog geen 20m van de slaapplaats. En ja, dan vind je een put... en nog een put... en een meander vol bloemkoolconcreties... en tocht die weer in de goede richting blaast... Vergeet dus die wetenschap van breuken en chevauchements en wat weet ik nog allemaal om een vervolg te zoeken... laat gewoon de natuur haar gang gaan!

David D.R.

Na de euforie...

2006-08-05T16:25:00.000+02:00

OK, dat is dan exploratie: na twee putten en wat meander na de -1300m werd het te smal en sifon-achtig. Ca. -1340m is ons huidige dieptepunt en de vraag is of we daar deze expeditie nog voorbij gaan geraken. Nu ja, dat brengt ons toch rond plek 20 op de huidige wereldranglijst.

Aangezien de tocht rare dingen deed op -1100m, ter hoogte van een meander, werd maar besloten tot daar te desequiperen. Enkele dagen geleden hebben Manuela en ik ons dan geamuseerd met het maken van een looplijn in die meander (die dieper is dan de gemiddelde Belgische grot). We moesten nog geen 10m overbruggen om op een "plateauke" te geraken waar we een beter overzicht van de situatie hoopten te krijgen, maar als je met karton zit waar je de ankerpunten moet in vast maken, is dat wel een dag-opgave... Met dank aan de Ryobi voor de vele spitgaten en aan dat ene stalagmietje dat me hielp een valfactor groter dan 1 te vermijden!

Maar helaas... de meander liep uiteindelijk nog 20m verder en de tocht verdween een paar tientallen meter boven ons hoofd. Zou een klim de moeite zijn of was er elders nog een vervolg te vinden?

David D.R.

Kort bericht van DDT en KM

2006-08-03T17:07:00.000+02:00

Na drie dagen exploratie zijn we nu de -1300 grens voorbij. Na een grote U-bocht doorheen smalle meanders en kleine putjes zitten we terug in goede kalksteen in een brede gallerij.
Het ziet er goed uit:

Chaosweek

2006-07-30T15:05:00.000+02:00

Wat me na al die jaren opvalt: de expeditie is een zelfregulerend iets. Op voorhand 100 scenario´s bedenken over hoe het zal lopen en het zal wel scenario 101 zijn dat effectief gebeurt. Wie met wie ondergronds gaat en voor hoe lang is bvb zo´n onbeantwoordbare vraag. Laat staan dat we weten wie er voor hoe lang beschikbaar zal zijn. Dit jaar was er bvb van Arther de Australier geen spoor te bekennen en omwille van prive-redenen vertrok Vince iets vroeger (but he´ll be back!).

Om al een idee te geven wat er gebeurd is de vorige week (sorry voor de mede-deelnemers wanneer uw bijdrage minder in de verf wordt gezet):

Vrijdag 21/07: vertrek naar de Picos (Jan, Miriam, Vince, Wim, David, Marijke, Koen, Tom DD, Will)
Zaterdag 22/07: Elkaar zoeken in Potes. De kampeertoelating ontvangen van Silvino. Eten kopen. Iedereen sleurt zoveel mogelijk materiaal de berg op. Deel van het materiaal wordt verstopt in "den depot" (klein grotje op weg naar ons kamp).
Zondag 23/07: Miriam, Jan: installeren looplijn naar grotingang (400m koord!), de rest: portages. Aankomst Anja.
Maandag 24/07: Vince, Wim: equiperen tot -500m, installeren brewstop op -250m. De rest: portages.
Dinsdag 25/07: Anja, Marijke, Koen, Tom DD: in de grot tot max. -500m met 9 kitzakken en er terug uit; Will, Jan, David, Manuella: in de grot, equiperen tot -700m, 9+5 kitzakken meenemen, installeren bivak 1 en 2 op -700m
Woensdag 26/07: Equiperen tot -975m, installeren bivak 3 op -950m. Rest: portage, eten inkopen of luieren.
Donderdag 27/07: Exploratie en verhuizen bivak 2 tot -950m. Rest: luieren of portage (in de gietende regen).
Vrijdag 28/07: Will, Jan, David, Manuella: uit de grot; Wim J., Anja, Koen, Tom DD: in de grot met touw en eten.
Zaterdag 29/07: Anja, Wim: uit de grot; Koen, Tom DD: exploratie + installeren brewstop op ca. -1200m.
Zondag 30/07: Will, Marijke, Manuella, David: eten kopen in Potes. Rest: totaal geen idee: touw sleuren of luieren.

David D.R.

P.S. Luieren = Genieten van een WELVERDIENDE rustdag

Dragen, sleuren, zwoegen...

2006-07-30T14:43:00.000+02:00

De Picos-expeditie is bij de Spekulozen "gekend" voor het vele draag-en sleurwerk. Een portage van "den depot" naar het kamp duurt gemiddeld 2.5h en van het kamp naar de grotingang gemiddeld 2h. Vaak onder een loden hitte. Op naakte kalkrots. Iedereen heeft dan wel zijn/haar part van de blessures: (heel) pijnlijke knieen, (zwaar) verbrand door de zon, blaren, sneetjes en wondjes allerhande, bloed plassen wegens te weinig water drinken (denken we toch), ...

Alleen al dat zwoegwerk schrikt redelijk wat mensen af. En dan spreken we nog niet eens over de grot zelf. Gemiddeld 4 dagen ondergronds. In een bijna 100% vochtigheid, bij een temperatuur van 2 graden Celcius en in de tocht... Met een massa putten om uit te jumaren en met een equipement dat goed hangt, maar dan toch net op een andere manier dan wat je gewoon bent bij diverse opleidingen of wanneer je bepaalde "klassiekers" doet. En vaak is het jumaren of afdalen in eenzaamheid. Te veel wachten op elkaar betekent kou krijgen en veel te traag vorderen.
4 dagen ondergronds betekent ook bivakkeren. Slaapzakken die je droog dient te houden. Voldoende eten meesleuren. Eten dat je na enkele dagen al beu gegeten bent. En dan moet je nog water zien te vinden. En moet je proberen zo weinig mogelijk grot (zand) op te eten!
Met heimwee denk ik ook terug aan alle andere grotten, waar ik maar met 1 of 2 kitzakken hoefde rond te sleuren...

David D.R.

Week 1

2006-07-30T14:29:00.000+02:00

Eindelijk heb ik de mogelijkheid om iets te posten. Bij aankomst vorige zaterdag was het internetcaffee gesloten (pas rond 14.00h gaat die open) en de rest van de week concentreerde zich voor de helft op en voor de andere helft in de berg, zonder tijd om in Potes even op mijn gemak achter een scherm te kunnen zitten.

De expeditie dan. Sinds donderdag zijn we gestart met de exploratie. Jan en Will hebben al een stuk van de put afgedaald waar we vorig jaar waren gestopt, dus laat ons zeggen dat we nu rond -1230m zitten. Een hevig onweer buiten maakte dat de wind in de grot plots draaide, waardoor de twijfel rees of we wel in de goede richting zaten... Want als er nu 1 regel geldt in de Picos, is het wel: "volg de wind".

Morgen of overmorgen weten we wat Koen en Tom DD uitgespookt hebben in de Cornisa. Hopelijk loopt het nog een stukje dieper...

David D.R.

Persoonlijk speleomateriaal

2006-07-14T04:46:00.000+02:00

Zeer tegen mijn gewoonte in, maar voor de Picos is het echt wel nodig een materiaallijst te maken. Ziehier de lijst van mijn gerief voor de ondergrond.

Rode texair (om niet in te zweten)
Groen onderpak (lekker warm)
Neopreensokken (ditto)
Geitenwollen sokken (om neopreensokken niet naar de knoppen te helpen, niets met folk te maken)
Ijzerwinkel: croll, leeflijn, gordel, rem, afdaler, pedaal, musko’s allerhande, borstharnas(gecontroleerd op grot-geschiktheid (scheuren in gordel, wielkes afdaler, randen croll, …))
Kniebeschermers (het zijn niet overal grote putten)
Laarzen (van het type dat niet scheurt na een dag gebruik)
Voetrem (poging 352458 om daar het nut van in te zien)
Helm (allez gij, zelfs voor een keikop)
Tikka (voor in het kamp en voor het jumaren)
Carbuurgerief (2 graden ondergronds is aan de frisse kant… en het licht is gewoon aangenamer… plus de meesten zijn er tegen, dus plezant om hen te ergeren)
FX LED of Stenlight (naargelang UPS mijn bestelling terugvindt)
Mes (touw doorsnijden, medespeleo uit zijn/haar lijden verlossen)
Fluit (nutteloos zolang we niet afdalen langs ouragan-watervallen)
Mini-kitzak (voor de 7 volgende items)
Herbruikbaar reddingsdeken (anders zit je te rillen van de kou wanneer je een kwartier moet wachten)
Veldfles met een bepaalde drank (aangenamer dan een lekkende platypus op je borstkas)
Energybar en/of nootjes (om tegen de klassieke klop onderweg te kunnen)
T-bloc (je weet nooit dat je je rem in een meander laat vallen)
Reserve dyneema en musko’s (indien je geen touw meer hebt en er is een P3 af te dalen ;-))
Mini-leatherman (voor loszittende vijzen enzo)
Papieren zakdoekjes (koude tocht = snotneus)
Uurwerk (om te zien hoe diep we zitten en om een stille wekker te hebben ‘s ochtends)
Stoffen handschoenen (warmte tijdens het eten)
Speleohandschoenen (om toch nog vel te hebben aan mijn handen na de expeditie)
Buff (nekwarmte)
Muts (de meeste warmte verliest men aan het hoofd)
Disco-T-Shirt (om te feesten of tegen de kou)
Equipeersleutel (was ik bijna vergeten, schijnt bruikbaar te zijn)
Voor in de bivak: contactlenzengerief, iets fleece-achtig, water- en luchtdichte zak

Om maar te zeggen dat er meer komt bij kijken dan bij een doorsnee Belgische grot. Een voor- en een nadeel zeker?

David D.R.

Deelnemers

2006-07-12T06:25:00.000+02:00

In tegenstelling tot vorige jaren zijn er relatief weinig kleine negerkes afgevallen. Ziehier de deelnemerslijst (in alfabetische volgorde), met tussen haakjes het aantal Cornisa-expedities reeds achter de kiezen. En voor degene die van cijfers houden, heb ik het aantal weken opgeofferd verlof er ook maar bijgezet.

Anja C. (0)
Arther (0)
David D.R. (4 expedities – 10 weken)
Jan M. (5 expedities – 13 weken)
Katleen D. (0)
Koen M. (2 expedities – 6 weken)
Lieven D. (3 expedities – 9 weken)
Manuela V.B. (0)
Marijke M. (0)
Miriam P. (3 expedities – 3 weken)
Tom B. (1 expeditie – 3 weken)
Tom D.D. (0)
Vince C. (2 expedities – 3 weken)
Will M. (0)
Wim J. (5 expedities – 13 weken)

David D.R.

Waarom?

2006-07-12T05:36:00.000+02:00

Slopend, veel portages, blessures allerhande, zwaar en hard. Dergelijke lieftallige beschrijvingen horen ook bij de Picos. Zou het enkel dergelijke SM ervaring zijn, zou ik er niet ieder jaar reikhalzend naar uitkijken.

Wat trekt me dan zo aan?

1. Exploreren in een -1000m. Met een potentieel dat doet dromen…
2. 3 weken kamperen in de bergen met een groep gelijkgezinden, in primitieve omstandigheden
3. Fantastische zonsondergangen in de Hoyo Grande
4. Sobaos cake en de lokale kaas
5. De fotografie-uitdaging
6. Het ondergronds toepassen van veel speleotechnieken… en het constant bijleren.
7. De ideale plek om nieuw materiaal uit te testen (en het ideale excuus om er te kopen)
8. De contrasten: genieten na afgezien te hebben van een portage, de zalige rust na de drukte van het dorp (tijdens het inkopen van eten).
9. De fysieke uitdaging.
10. De opwinding van het onbekende, van het “ik ben de eerste man op de maan”-gevoel.

David D.R.

Een korte voorgeschiedenis

2006-07-10T05:45:00.000+02:00

Nog even en het is zover. Voor het zesde jaar op rij exploreren we met Spekul de Sima de la Cornisa in de Picos de Europa. Hoe verging het ons de vorige jaren?

2001: Op -350m wordt de pozo clandestino gevonden: een stabiele put, en dit in tegenstelling tot de put er vlak naast, waar een Franse expeditie een tiental jaar eerder was gestopt wegens “te gevaarlijk”.
2002: Exploratie tot -700m: diepste punt in de sala Negra. Installatie bivak op -500m.
2003: Vervolg zoeken tussen -500m en -700m. Uiteindelijk blijkt de pozo de la Mierda (what's in a name) op -500m toch verder te lopen, in tegenstelling tot wat gedacht werd een jaar eerder.
2004: Exploratie tot op -1140m. Verhuizen bivak naar -700m.
2005: Diepste punt van 2004 loopt niet verder, herexploratie vanaf -750m tot -1189m. Gestopt in een put waar we de bodem nog niet van hebben bereikt.

David D.R.

Welkom

2006-06-28T13:56:00.000+02:00

Hallo iedereen,

Met deze weblog willen we het thuisfront wat op de hoogte houden van onze nieuwste belevenissen tijdens onze exploratie van de ondergrond. In een verre, exotische streek of iets dichter bij de deur.

Groeten,

David D.R.

Spekul gaat ver en diep

Tour de Picos

Retrospectieve

Slotsom

Laatste week is ingezet

De 100 zijn ruim binnen!

Flower cave ontoegankelijk

Grote pertes-resurgentie

Tua Chua goes mobile broadband

Ik leef nog...

Vietnam, de eerste dagen

2009 slotsom

Brevetten

Los resultados

Wat we willen gehoord hebben...Korte nieuwsberichten gesprokkeld door Wim

Cornisa: 4 - Expeditie: 0

Foto´s

Inmiddels, aan de oppervlakte

Een beetje meer nieuws

Nieuws vanop -1500m

It commences

The pack-donkeys are heading home

The deployment continues...

Planning

Alea iacta est

Virtual tour in Sima de La Cornisa

Spekul in het nieuws

Slotsom

Ultima explo

Correctie op SMS

SMS van DDR

Exploratie

Terughoudendheid

Microcosmos

In afwachting van groot nieuws, even de Torca Magali

Beetje bij beetje...

Nieuws vanop -1400

Top 20 van de diepste grotten voor onze expeditie

Beeldekens

Plannen

Internet

Picos update 28 juli

The Magali has been surveyed

Startschot

En nog wat fotoos

Back in town

SMSke van Wim

Het kleine verhaaltje van 1 deelnemer...

Fotookes uit de Première op -950m

*geslachtsdeel*zak

Excreties

Na de euforie...

Kort bericht van DDT en KM

Chaosweek

Dragen, sleuren, zwoegen...

Week 1

Persoonlijk speleomateriaal

Deelnemers

Waarom?

Een korte voorgeschiedenis

Welkom

geslachtsdeelzak